Waarom ik geen verkiezingsborden zet

Kort en bondig in De Standaard: Waarom ik geen verkiezingsborden zet (en de wet op de kiesuitgaven verouderd is).

Waarom ik geen verkiezingsborden zet

Brieuc Van Damme is kandidaat voor het Europees parlement voor Open Vld www.brieucvandamme.be ; @BrieucVanDamme

De kieswetgeving is een goede barometer voor de manier waarop verschillende landen naar de bescherming van de vaderlandse democratie kijken. In Noorwegen is het bijvoorbeeld op verkiezingsdagen verboden alcohol te verkopen, uit vrees dat de aquavit minnende Noren beschonken het kieshokje zouden binnenwandelen.

Als kersverse kandidaat ontdekte ik tijdens de voorbereidingen van mijn campagne een aantal weken terug de Belgische wet op de verkiezingsuitgaven. Het valt op dat deze terecht streeft naar gelijke campagnekansen. Afhankelijk van de lijst mogen kandidaten maar een bepaald bedrag uitgeven. Bedoeling: een weinig democratisch uitgavenopbod en verstrengeling met industriële belangen op zijn Amerikaans vermijden, door Professor Reich (Berkeley)met de grond gelijk gemaakt in zijn boek Supercapitalisme.

Even irrelevant als het Noorse alcoholverbod lijkt dan weer wel onze ban op betaalde politieke reclame op televisie en sociale media tijdens de sperperiode.  Als de uitgavenlimiet niet verandert en voor bijna elke kandidaat gelijk, is er toch geen probleem?

Kandidaten worden gedwongen naar spade, hamer,  lijm, borstel en papier te grijpen. Na een eerste arbeidsintensieve plak-, graaf-, en klopronde (in die volgorde) kan de overplakcarrousel tussen rivaliserende bordploegen beginnen. Vandalen worden vriendelijk verzocht de affiches niet met snorren, blauwe ogen en zwarte tanden te verfraaien. Maar zeg nu zelf: is het niet zeer verleidelijk na de zoveelste grijns die om uw stem dingt?

Kortom, hoewel leuke politieke folklore, lijkt de kieswet niet meer aangepast aan de hedendaagse communicatiekanalen. Is de wetgeving ook niet een beetje hypocriet, en tegenstrijdig met de vrije meningsuiting? Partijen mogen fortuinen uitgeven om leuke, creatieve filmpjes te maken, maar niet om ze aan de man te brengen.

In Hongarije voerde de omstreden Viktor Orban onlangs een serieuze inperking door van de vrijheid om politieke borden en affiches te plaatsen. NGO’s kaartten de beknotting aan als een manoeuvre van de omstreden eerste minister om zijn politieke tegenstaanders monddood te maken. Zo’n haast hoeft het bij ons ook weer niet te lopen. Maar op zijn minst moeten waardevolle alternatieven beschikbaar zijn en moet de Belgische uitgavenwetgeving worden aangepast aan het digitale tijdperk.  De verouderede kiesuitgavenwet past perfect in het rijtje van de Über taxi’s en het couchsurfing.

Verander de wereld, begin bij jezelf, luidt het nogal pedante citaat van Gandhi. Op een raamaffiche en flyer zult u me misschien kunnen betrappen, maar aan de ratrace van verkiezingsborden doe ik niet mee. In Japan mogen minderjarigen geen politieke boodschappen retweeten. In België is dat niet verboden. Aarzel dus vooral niet. Alle beetjes helpen voor deze bordenloze kandidaat.